Αστικοί μύθοι στη Λευκωσία (και όχι μόνο)

Για κάποιο περίεργο λόγο η κάθε γενιά δημιουργεί τους δικούς της αστικούς μύθους. Ιστορίες που φαντάζουν πραγματικές ή και όχι, που τις λέμε όλοι μας σε όλους τους άλλους για να παίξουμε τους έξυπνους, ιστορίες που κανείς δεν ξέρει ποιος τις άρχισε ούτε πού, ιστορίες τρομαχτικές ή απλά ηλίθια εξωπραγματικές που όμως, ως παιδάκια, έφηβοι και, σε ορισμένες φορές, ενήλικοι επιστεύκαμε τζιαι εδιαιωνίζαμε...

*Η ιστορία με τη γλώσσα στην Αμερική*
Όταν ήταν να ιδρυθεί το σύγχρονο κράτος της Αμερικής εκάμαν ψηφοφορία στη Βουλή τους (;;) τζιαι ήταν μεταξύ Αγγλικών τζιαι Ελληνικών (ορισμένοι λένε ακόμα και αρχαία Ελληνικά) τζιαι ενικήσαν τα Αγγλικά μόνο για μια ψήφο. Αλλιώς σήμερα ήταν να ήταν τα Ελληνικά η διεθνής γλώσσα τζιαι εν θα ήμασταν ούλλοι αναγκασμένοι να μαθαίνουμε Αγγλικά αλλά ήταν να ήμασταν οι καλλύττεροι σε ούλλον τον κόσμο χα.

Το απίστευτο είναι ότι τούτη η ιστορία εδιαπέρασε το χάσμα των γενεών τζιαι συνεχίζεται ακόμα. Μόλις προχτές μου επανέλαβε το παραπάνω ιστορικό γεγονός(!) μια μαθήτρια μου 14 χρονών.

*Η ιστορία με τις κόλλες συλλογής*
Ήταν μια φορά μια μιτσιά που είσιε κόλλες συλλογής όπως είχαμεν εμείς στο δημοτικό που εμυρίζαν τζιαι είχαν τζιαι τον ίδιο φάκελο τζιαι έβαλλές τες μέσα σε άλμπουμ να μεν σου χαλάσουν τζιαι έβλεπές τες με τες φίλες σου να τες θαυμάσετε τι ωραίες που είναι τζιαι τούτη η μιτσιά κάθε μέρα εμυρίζετουν τις κόλλες αλλά μιαν ημέρα εφώναξέ της η μάμα της την ώρα που ήταν να μυριστεί τις κόλλες της κανονικά τζιαι έτσι εν τις εμυρίστηκε τζιαι επέθανε.

Έπαχεν εξάρτησην δηλαδίς! Λαλείς τούτος ο μύθος να ήταν προανάκρουσμα να μας προειδοποιήσει για τους κινδύνους των ναρκωτικών; Έγλεπε...

*O μύθος του Σακουλλά*
Αν νυχτώσει τζιαι είσαι ακόμα έξω που το σπίτι σου, θα έρτει ο Σακκουλάς να σε μαζέψει. Θα σε βάλει σε μια σακκούλα τζιαι δε θα σε ξαναδεί κανένας.

Σε άλλες περιπτώσεις έχουν αναφερθεί και μαύροι (sic), κοτζιάκαρες, καλικάντζαροι, σατανάες, μουλλάες. Δε γνωρίζουμε αν αυτοί έχουν σακούλες και πώς σε απαγάγουν.
(Γείτο, αφιερωμένο, γιατί εγώ που ήμουν μιτσιά εν έξερα που τούτα! Εν εσύ που με εμύησες άμαν ήμασταν μιτσιές στο μαγικό κόσμο του Σακκουλά!)

*Ο μύθος του Μαχαλλεπάρη*
Ο Μαχαλλεπάρης είναι έναν πρόσωπον καθόλα υπαρκτόν και το οποίο όλοι έχουμε δει κάπου κάπως κάποτε στη Λευκωσία να τριγυρνά, κατά προτίμηση τη δεκαετία του ΄90 φορώντας βερμαχτ. Μια γραφική παρουσία της Λευκωσίας, ολίγον διαφορετική από όλους τους υπόλοιπους "νορμάλ" Λευκωσιάτες. Ένας μύθος για το Μαχαλλεπάρη λέει ότι το μωρό που εκάμαν με τη γεναίκα του επέθανε επειδή εταΐσαν το πατάτα βραστή (κατά ορισμένες εκδοχές τηγανιτή) όταν ήταν μόλις λίγων ημερών. Ένας άλλο μύθος για το Μαχαλλεπάρη λέει πως έκαμε ταττού στο μέτωπό του επειδή έβαλε στοίχημα με ένα φίλο του τζιαι έχασε.

Λαλείτε να εν για αυτό που εχάθηκε τα τελευταία χρόνια; Επειδή αντρέπεται να κυκλοφορεί με το ταττού στη κκελλέ;

*Ιστορίες με τον Σατανάν...*
Ήξερες ότι αν πιάσεις τηλέφωνο τα μεσάνυχτα στο τηλέφωνο 666666 εννά φκει ο Σατανάς να σου απαντήσει; Τζιαι αν κοιτάξεις τον εαυτό σου σε καθρέφτη νύχτα με πανσέληνο η ώρα 12 εννά δεις τον εαυτό σου πώς θα είσαι άμα γεράσεις;
Εν υπήρχαν τότε ακόμα αστικοί κωδικοί οπότε ο αριθμός 666666 ήταν παγκύπριας εμβέλειας. Πάντως τούτο με την πανσέληνο εν πρέπει να ισχύει, εκτός αν δε μετρά για καθρεφτάκια αυτοκινήτου.

Κανέναν άλλο μύθον; Οι Λεμεσιανοί τζιαι οι Παφίτες άραγες σου έχουν διαφορετικούς αστικούς μύθους;

Μήπως είμαι εγώ τελικά;

Προκειμένου να εξασφαλίσω κάπως την προσοχή των βαριεστημένων μαθητών μου στο χτεσινό μάθημα της γραμματικής, είχα πάει προετοιμασμένη: το μάθημα ήταν για το ρήμα (θέμα, κατάληξη, τα γνωστά) και έτσι έφτιαξα μία παρουσίαση σε powerpoint, ξέρεις, που τζείνες που εμφανίζονται ένα ένα τα στοιχεία στην οθόνη, μπαίνουν μέσα αννοίοντας παράθυρα, παίζοντας σκάκι, πετώντας, σφυρίζοντας αδιάφορα, ξέρεις. Φκαίννει ο τίτλος πάνω στην οθόνη: Το θέμα του ρήματος και η αύξηση. Τα ντάαααα. Όταν ετοίμαζα την παρουσίαση, σκέφτηκα φυσικά να δουλέψω με παραδείγματα. Επιβάλλεται τη σήμερον ημέρα (που λέει και η Νέα Παιδαγωγική χα χα inside joke για όσους έχουν διδάξει ποτέ α΄ γυμνασίου). Έβαλα λοιπόν το πρώτο ρήμα που μου ήρθε στο μυαλό για να εμφανιστεί αμέσως μετά τον τίτλο.
Λέω σε έναν μιτσή: πε μου ένα ρήμα, ένα οποιοδήποτε ρήμα.
Ο μιτσής: εεεεεεε ένι ξέρω.
Εγώ: ε πε μου, μια λέξη που να δείχνει ότι εγώ κάμνω κάτι.
Ο μιτσής: εεεεεεε παίζω.
Εγώ: ωραία.
Τζιαι πατώ το enter. Τζιαι φκαίννει η λέξη "παίζω".
Οι μιτσιοί: ουυυυυυυυυ ψσψσψσψσψσψψ πώς το έκαμες τούτο κυρία; ψσψσψσψσψσψ
Ένας μιτσίς σε έναν άλλο μιτσι: εν η διάδοχος του Uri Geller!

Αλώπως πρέπει να σταματήσω να δουλεύκω τόσο τζιαι να παίζω πιο πολλά.
Χάτε πάω να λυγίσω κανένα κουτάλι.

Κοτόπουλο γεμιστό α λα Εόλικα

Τζιαι επειδή εβαρέθηκα τζι εγώ τζι εσείς να γράφω μόνο για το σχολείο
Άσε που εχτές είπαν μου δύο άσχετοι άγνωστοί μου-άγνωστοι επαναλαμβάνω- ότι μοιάζω με καθηγήτρια (ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΡΓΚ) χμ τωρά που το σκέφτουμαι ήμουν λλίο μες τα νεύρα εχτές το δασκαλίστικο ύφος όμως προσπαθώ να μεν το υιοθετώ....
Επειδή λοιπόν ήθελα να κάνω κάτι πιο δημιουργικό
Και επειδή έχει πολύ καιρό να μαγειρέψω (μάμμαααααααααααα)
Εχτές έφτιαξα...
ναι ναι, καλά το κατάλαβες
κοτόπουλο γεμιστό α λα Εόλικα!

Θα χρειαστείς (για δύο άτομα):
2 στήθη κοτόπουλο
3-4 φέτες χαλλούμι
2 φέτες μπέικον
φρέσκο βασιλικό
κρασί άσπρο (μιαν ολόκληρη μπουκάλα τζιαι όσο μείνει πίνεις το μετά)
οδοντογλυφίδες
αλάτι, πιπέρι
λλιόν ελαιόλαδο

Ανοίγεις τα στήθη στη μέση, έτσι
και τα αλατοπιπερώνεις.
Μετά τηγανίζεις το χαλλούμι με το μπέικο στο ίδιο τηγάνι, έτσι

σαν να κάνεις ίνγκλις πρέκφαστ δηλαδή, αλλά μεν το φάεις ακόμα.

Μετά βάλλεις μια φέτα πέικο, 2 φέττες χαλλούμι (όσο χωρεί τελοσπαντων για να μεν σπουρτίσει) τζιαι το βασιλικό σου μέσα σε κάθε στήθος τζιαι κλείεις τα με οδοντογλυφίδες. Αν έσιεις σπάο πάλαι κάμνει αλλά πρόσεχε να μεν είναι λερωμένος.
Σύρνεις λλίο ελαιόλαδο μέσα στο τηγάνι τζιαι βάλλεις τα γεμιστά στήθη να τσιγαριστούν, να γίνουν δηλαδή λλίο καφέ. Χαμήλωσε τη φωθκιά σου γιατί πρέπει να ψηθούν αργά για να ψηθούν πουμέσα τζιαι να μεν καούν που έξω. Εννά μοιάζουν κάπως έτσι

Όταν καφετίσουν αρκετά, δηλαδή γίνουν κάπως έτσι
σύρνεις που πάνω 1-2 ποτήρια άσπρο κρασί τζιαι αφήνεις τα να ψηθούν λλίο μέσα στο κρασί. Κανά δεκάλεπτο, μεν φανταστείς. Εν τω μεταξύ, έσιεις ήδη ανάψει το φούρνο στους 220 για να είναι ζεστός ζεστός και, όταν θα έχουν ψηθεί λίγο μέσα στο κρασούδιν τους, βάζεις τα στήθη ΜΑΖΙ με το κρασί σε ένα ταψί, σιεπάζεις τα με ασημόχαρτο τζιαι αφήνεις τα να ψηθούν. Κανένα τέταρτο πάλαι. Μετά φκάλλεις το ασημόχαρτο τζιαι αφήνεις τα ακόμα κανένα 5-10λεπτο να ψηχούν καλά.
Φκάλλεις τα που το φούρνο τζιαι, αν θέλεις, μπορείς να κάμεις σάλτσα. Βάλε το κρασί μέσα στο οποίο εψηθήκαν σε ένα τηγανούι/κατσαρολούι. Μέσα σε ένα φλυτζανούι του καφέ με νερό διάλυσε μία κουταλιά του γλυκού αλεύρι. Βάλε το αλεύρι στο κρασί τζιαι ανακάτωννε συνέχεια. Θέλει 1-2 λεπτά να δέσει τζιαι μετά βάλλεις το πάνω που το κοτόπουλο τζιαι το ρύζι ή πατάτες, ό,τι έκαμες για συνοδευτικό τελοσπάντων. Αν δεν κάμεις τούτο το κόρπο με το αλεύρι, η σάλτσα σου θα κόψει τζιαι τι εντύπωση θα δώκεις του κόσμου. Επεινούσα υπερβολικά για να φκάλω φωτογραφία τη σάλτσα, αλλά έφκαλα μια φωτογραφία το τελειωμένο πιάτο:

Το ίδιο κόλπο με κρέας γεμιστό γίνεται τζιαι με ψαρονέφρι (δηλαδή φιλέτο χοιρινό) τζιαι με άλλες γεμίσεις: τυρί, τυρί-χαμ, τυρι-σπανάχι, μοτσαρέλα-λιαστή ντομάτα-βασιλικός, πολλοί συνδυασμοί!!!
Χάτε καλήν όρεξη!
....

πάω να θκιαβάσω

Κλίνεται ο χαφιές;

Μερικά πράματα πρέπει να τα μάθεις με το δύσκολο τρόπο-the hard way, που λαλούν τζιαι οι Αμερικάνοι.
Όπως για παράδειγμα ότι είσαι αλλεργικός στα μύδια (απανωτοί εμετοί). Ή ότι αν νευριάζεις, πιάνει σε πονοκέφαλος. Ή ότι σε όποια μα όποια δουλειά πας υπάρχει πάντα ένας χαφιές.
Την πρώτη φορά ήμουν τέλεια αχάπαρη (διεκδικώ για λίγο τα πνευματικά δικαιώματα αγαπητή αχάπαρη, καθώς ήμουν πραγματικά!). Άνοιξα τον στόμαν μου μέσα στο σύλλογο των καθηγητών τζιαι είπα κάποια πράματα που δεν έπρεπε. Η πλάκα είναι ότι μια συνάδελφος, επίσης νέα τη ηλικία τζιαι καινούρια στο επάγγελμα είπεν για πλάκα ότι μπορεί να υπάρχουν κάμερες κρυμένες να μας ακούν. Όχι αγάπη μου, δεν χρειάζεται κάμερες η διεύθυνση, έχουν το αυτί τους τζιαι το μάτι τους μέσα στα γραφεία των καθηγητών. Την επομένη που τούτη την κουβέντα, ήμουν σίουρη ποιος ήταν ο χαφιές.
Σήμερα ήμουν σικκιρτισμένη ως τζαμαί που εν πάει άλλο. Εν κανεί που βουρούμεν ούλλη μέρα τα πόθκια πας τον κώλο μας, δεν είχα χρόνο ούτε δύο λεπτά διάλειμμα να κάμω, είπαν μου τζιαι κάτι ακόμα τζιαι ενευρίασα. Εν άντεξα. Ήταν μπροστά ο χαφιές αλλά εξέσπασα τζιαι κάτι είπα για τη διεύθυνση, είμαι που τους αθρώπους που εν μπορούν να μεν δείχνουν τι νιώθουν. Γυρίζω τζιαι λαλώ την ίδια ώρα του μαννοχαφιέ: "Γράφεις;"
-Εγώ; Τι "γράφω"; Τι λαλείς;
-Ξέρω εγώ ίντα μπου λαλώ. Γράφε να είσαι σίουρος ότι τα άκουσες σωστά.
Τζιαι έφυα.
Αν σε λλίο τζιαιρό ψάχνω για δουλειά, ξέρετε τι φταίει. Εν που εν μπορώ να ελέγξω τη γλώσσα μου.


Αλλά ευχαριστήθηκα το.

Μια μικρή νίκη

Το προσπάθησα από πολλές απόψεις με τους μαθητές. Στην αρχή φιλικά. Επήραν με τριφτή. Μετά αυστηρά. Είδα ότι εν μου πάει. Τωρά πάλαι φιλικά. Αλλά με όρια. Τζιαι σήμερα επήρα μια μικρή βεβαίωση ότι το πείραμα πετυχαίνει σιγά σιγά.
Εβάλαν με να κάμω αντικατάσταση με ένα τμήμα α λυκείου που τους έχω για λίγες ώρες μόνο στα αρχαία. Όχι τα επιλογής, τα άλλα. Τα αναγκαστικά. Τα παιδιά είχαν πρόβλημα με μία συγκεκριμένη καθηγήτρια του σχολείου. Μου είπαν "έλα κυρία να μιλήσουμε εσύ που μας καταλάβεις". Και μου είπαν τα παράπονά τους. Προσπάθησα να τους υποδείξω τι να κάνουν για να βρουν το δίκιο τους χωρίς να εκθέσω τη συνάδελφο. Η σύγκριση αναπόφευκτη. Μια μαθήτρια μου είπε ότι είμαι η δεύτερη καθηγήτρια που την έκανε ποτέ να ενδιαφερθεί για το μάθημα των αρχαίων και ότι τουλάχιστον νιώθει ότι μαθαίνει κάτι. Ίσως γιατί ήξερα από την αρχή ότι ο σκοπός μου δεν είναι να τους μάθω για τους ονοματικούς και επιθετικούς προσδιορισμούς αλλά να τους δείξω έναν τρόπο σκέψης. Να τους βάλω να στύψουν το μυαλουδάκι τους λίγο. Μπορεί στο σπίτι να μαζεύουν φράουλες στις φάρμες του φέισμπουκ, αλλά στο μάθημά μου θέλω να σκέφτονται και μόνο αυτό ζητώ.
Δε σημαίνει ότι έχω απόλυτη πειθαρχία σε όλα μου τα τμήματα. Όμως τουλάχιστον μεταδίδω κάποια πράγματα που ελπίζω να τους μείνουν. Και δε μιλάω πια για την ύλη.
Χρειάστηκε όμως να δουλέψω πολύ με μένα για να φτάσω σε αυτό το σημείο. Σε μια συζήτηση που είχα μαζί τους με πείραξε πιο πολύ η κουβέντα μιας μαθήτριας: "κυρία εσύ θέλεις από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή να κάνουμε μάθημα και δε μας αφήνεις να χαλαρώσουμε καθόλου. Νιώθουμε ότι εκπέμπεις αρνητική ενέργεια". (μη σχολιάσετε τον ενικό, κανένας σχεδόν μαθητής δε μιλάει πια στον πληθυντικό-λογικό, άμα σκεφτείς ότι ούτε οι γονείς τους ξέρουν να χρησιμοποιούν τον πληθυντικό.)
Αρνητική ενέργεια. Εξεπλάγην πιο πολύ μ'αυτό παρά με οποιαδήποτε αταξία έκαναν μέσα στην τάξη τα παιδιά. Εξεπλάγην με τον εαυτό μου. Που είμαι ένα άλλο πρόσωπο στο σπίτι και ένα άλλο μέσα στην τάξη. Πώς είναι δυνατόν; Δε μου αρέσει ο εαυτός μου όταν εκπέμπει αρνητική ενέργεια, μήπως κάτι πρέπει να κάνω γι'αυτό;
Την επόμενη φορά που είχα μάθημα μαζί τους είπα δε θα το αφήσω να με νικήσει. Φόρεσα το καλύτερο μου χαμόγελο και τους έπιασα στην κουβέντα. Τι κάνατε το ΣΚ, πού πάτε συνήθως για καφέ και τέτοια. Δίδαξα όλη την προγραμματισμένη ύλη της ημέρας, κι ας είχα ξοδέψει 10 λεπτά μιλώντας τους περί ανέμων και υδάτων.
Τελικά αυτά που μένουν από το σχολείο είναι πέρα από τις γνώσεις και τη διδακτέα ύλη. Θέλετε καλύτερη απόδειξη; Δείτε μία φορά το πρόγραμμα "είσαι πιο έξυπνος από ένα δεκάχρονο" που το παρουσιάζει αυτή η αχώνευτη η πρώην του Πάριου. Φλομώνουμε τα παιδιά με γνώσεις και τελικά τι μένει; Στην ηλικία των τριάντα, δώδεκα χρόνια δηλαδή μετά τη λήξη του σχολείου, να μη θυμάται κανείς τίποτα από αυτά που διδάκτηκε.
Τελικά ίσως και να μου αρέσει η δουλειά μου. Έχω πολύ καιρό, ευτυχώς, να παρουσιάσω ημικρανίες. Βαίνομεν καλώς.

Ύβρις.

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν περί πολλού την έννοια της ύβρεως. Αν ο άθρωπος δηλαδή διαπράξει το άμαρτημα να θεωρήσει τον εαυτό του ανώτερο που το θεό, κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα θα τη φάει (την τιμωρία, που το θεό.)

Έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ τούτο το ζήτημα είναι ότι βασικά δε γίνεται να είσαι ΠΟΛΛΑ(=υπερβολικά) χαρούμενος διότι κάτι κακό θα συμβεί αν το σιαίρεσαι πάρα πολλά. Νομίζω ότι έχουμεν το λλίο μες το γαίμα μας εμείς οι Κυπραίοι τούτο το πράμα: εν λαλούμεν πολλά τους γειτόνους για "να μεν το μαθκιάσουμε" αν π.χ. κάμνουμε αλλαγές στο σπίτι ή αν παντρεύκεται ο γιος μας ή αν εν έγκυος η κόρη μας. Καρτερούμεν να είμαστε σίουροι πριν να πούμεν τίποτε, να μεν μας πιάσει το μάτι.

Εγώ σίουρη για τίποτε εν είμαι. Αλλά είμαι χαρούμενη. Τζιαι σιαίρουμαι το πολλά που είμαι έτσι τωρά. Την κάθε στιγμή. Εν ξέρω αν διαπράττω ύβρην αλλά πιάνω τον εαυτό μου να βουρά να κάμει σίλια πράματα μεν, με ευχαρίστηση δε. Για πρώτη φορά μετά που πολύ τζιαιρό οδηγώ τζιαι χαμογελώ, σιγοτραγουδώντας ό,τι μαλακιούλα παίζει στο ράδιο. Εν κακό; Έχω μια δουλειά που (τελικά) αρέσκει μου, μια στέγη πάνω που το κεφάλι μου, φίλους υπέροχους τζι ας μεν τους βλέπω πολλά συχνά λόγω υποχρεώσεων (ημων και υμών), τον Πέιπ μου, τους γονείς μου. Κάμνω πράγματα που με ευχαριστούν, πάω χορό, ασχολούμαι με το θέατρο, ακονίζω το μυαλό μου.

Έννεν ότι εν επιθυμώ τίποτε άλλο. Τα πράματα αλλάσσουν. Αλλά απολαμβάνω, πραγματικά γουστάρω τη ζωή μου έτσι όπως είναι τωρά.

Τζιαι επειδή μπορεί τζιαι να τα καταφέρω να πάω να τους δω του χρόνου, πάμε για ένα αντιπροσωπευτικό τραγουδάκι!



Καλό απόγευμα Κυριακής σε όλους!

Update: Τελικά έκαμα μεγάλη μαλακία. Τελικά είχαν δίκιο οι αρχαίοι. Τελικά ΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να είσαι υπερβολικά χαρούμενος.
Λλία λεπτά μετά που εδημοσίευσα τούτο το πποστ, έβαλα το usb μου για να περάσω πάνω τη δουλειά που έκανα όλο το σαββατοκυρίακο για το σχολείο για αύριο. Έκαμα το σκαν, όπως πάντα. Κάτι ήβρε. Τζιαι το επόμενο λεπτό, δεν εμπορούσα να ανοίξω ούτε το mozilla, ούτε explorer ούτε κανένα ΚΑΝΕΝΑ φάιλ μου. Ωραίο; Πάλαι καλά που τις φωτογραφίες έχω τες σε ένα σκληρό δίσκο. Πάλαι καλά που επρόλαβα να στείλω σε ένα συνάδελφο με μέιλ τη δουλειά της τρίτης. Anti-virus λαλούν σου μετά. Για αύριο...αυτοσχεδιάζουμε! Και ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ να μην περηφανευτώ για τίποτε. Χάτε τζιαι καλήν σας νύχτα

Αρνούθκια

Ε όι καλό
Ενομίσαν ήταν να περάσει το δικό τους.

Πρώτα ηρέμησα.
Επήρα βαθιές ανάσες.
Ζεν. Είμαι καλά είμαι καλά είμαι καλά είμαι σίγουρη για τον εαυτό μου είμαι σίγουρη για τον εαυτό μου είμαι σίγουρη για τον εαυτό μου είμαι σίγουρη για τον εαυτό μου.

Τζαι εμπήκα στην τάξη.

Εφρόντισα να ντυθώ τζιαι λλίο κυριλλέ: πουκαμισούι τζιαι μπλέιζερ (αλλά με τζιν, να μεν το παρακάμουμε!)

Δεν έλεγα τίποτε. Επερίμενα ώσπου να ηρεμήσουν. Ήταν η πρώτη ώρα. Είδαν ότι ήμουν σοβαρή τζιαι σύντομα εκάτσαν τζιαι εσιωπήσαν.

Τζιαι είπα τα:

Ήρτα δαμαί σήμερα με σκοπό να μιλήσουμε. Ή μάλλον. Δεν θα μιλήσουμε. Εγώ θα μιλώ τζιαι εσείς θα ακούτε. Διότι εχάσετε το δικαίωμα οποιασδήποτε δημοκρατικής συζήτησης όταν εκάμετε κατάχρηση του δικαιώματος αυτού. Ομολογώ ότι έχασα την ψυχραιμία μου στο προηγούμενο μάθημα. Εχαρήκετε που τα εκαταφέρετε. "Ε πελλέ εκάμαμεν την κυρίαν Αιόλικα να κλαίει" (ειπωμένο με το υφάκι που χρησιμοποιούν οι 15άρηδες). Όμως. Εγώ, για να σας το πω έτσι κυπριακά, δεν έγινα φιλόλογος για να "αστυνομεύκω κοπελλούθκια". Εγώ έγινα φιλόλογος γιατί αγαπώ - λάθος- *λατρεύω* τα ελληνικά. Από εδώ και πέρα, ούτε προειδοποιήσεις, ούτε τίποτε. Όποιος με ενοχλεί, θα καταγγέλεται. Όποιος παρενοχλεί την ομαλή ροή του μαθήματος, θα φεύγει από την τάξη. Και όποιος αυθαδιάζει, για να ξαναμπεί στην τάξη θα μου απολογηθεί ενώπιον του κηδεμόνα του. Μπορεί να μεν σας αρέσκουν τα αρχαία, αλλά είμαστεν αναγκασμένοι να συνυπάρχουμεν ως τον Ιούνιο. Τζιαι επειδή εγώ εν μπορώ να χαλώ την υγεία μου τζιαι την καλή μου τη διάθεση για εσάς, θα βρούμεν έναν τρόπον να συμβιώσουμε.

Τζιαι που τότε...
έζησαν αυτοί καλά
τζιαι ο Ξενοφώντας καλύττερα.